Pagina's

woensdag 31 januari 2018

Een boek! (hier word ik blij van)

Momenteel behoorlijk veel aan het winkelen voor dochter, die komend weekend uit huis gaat. En dan kom ik wel eens wat tegen voor mezelf. Wel vaker, maar sommige dingen kan ik niet laten liggen, zoals dit boek van mijn favoriete schrijver!

Stephen King

En met het huidige weer (regen, wind en nog meer regen en wind.. ) is het toch heerlijk om lekker in een luie stoel te zitten lezen. Dekentje over (ja, die heb ik ook al gekocht) kop thee erbij. Heerlijk.

zondag 28 januari 2018

Vroege voorjaarsbloeies (daar word ik vrolijk van)


"Het madeliefje is de enige composiet, die het hele jaar bloeit", zo vertelde ooit een leraar biologie. Altijd weer apart, hoe bepaalde wetenswaardigheden je bijblijven.Terwijl de wind gisteren weer wat aantrok en de temperatuur daalde, genoot ik van de eerste bloemen in het park. Niet alleen het madeliefje was aan het bloeien. Ook de vroege voorjaarsbloeiers steken hun kopjes weer op.

Een sneeuwklokje kon ik nog niet in fotogenieke staat vinden. Dan maar zo.

Winteraconiet

Sleutelbloem



vrijdag 26 januari 2018

GK tafeltennis


Eindelijk is het dan zo ver, ik heb een beker.
Een wát? Echt?

Ja, een beker, gewonnen bij tafeltennis.
Niet alleen mijn eigen verdienste, trouwens.

Op zaterdag 21 januari deed ik mee met het Unitas Tafeltennistoernooi, nieuw onderdeel van het open Groninger Kampioenschap Tafeltennis.  Hierbij dubbelden spelers uit de G-klasse met een Unitasspeler. En mijn dubbelpartner was goed. Erg goed. Fanatiek ook. Verliezen was geen optie en gelukkig deden we dat ook niet, want daar werd hij wel wat chagrijnig van. We verloren wel af en toe een game, maar overall wonnen we dus de wedstrijden. En de eerste prijs!

Het toernooi-onderdeel was een ontzettend leuk initiatief waarvan iedereen genoot. We hopen dat zoiets vaker georganiseerd wordt. De intentie is er in elk geval. En zo mogelijk doe ik weer mee. Met een gecombineerd evenement als dit wint tenslotte iedereen.

GK Tafeltennis Unitas










vrijdag 12 januari 2018

Een goede week!

Unuit hebben wel 100 namen voor sneeuw, zo vertelt een verhaal. Terwijl ik vanmorgen naar mijn werk wandel, vraag ik me af waarom wij dan maar zo weinig namen voor regen hebben? Ik kan namelijk de regen, waar ik doorheen loop, niet echt duiden. Ik denk aan 'drizzle', maar dat is Engels? Een druilerige regen? Miezerig? Net geen motregen.. oké, we hebben misschien toch best een aantal woorden voor regen, al lopend kon ik er wel een paar verzinnen.

De afgelopen week was een goede week, in alle opzichten.Ten eerste was het aan het begin van de week schitterend weer. Koud, maar droog en zonnig. Zondag wandelde ik daarom een uurtje met m'n dochter en de hond. Dochter in rolstoel, gelijk een workout voor mij.

Maandag lag ik al vroeg in het zwembad en zwom 20 minuten baantjes (ik was te laat, de bedoeling is een half uur, maar hé, opstaan ging niet zo goed) 's Avonds had ik vervolgens een intensieve tafeltennistraining.

Na een rustige dinsdag (las wel een boek uit) bracht ik de woensdag mijn dochter lopend naar een afspraak. Daarna deden we boodschappen. Zij weer in rolstoel, ik weer een workout.

Op dinsdag en donderdag fiets ik tegenwoordig verder en in mijn pauze, vanwege een tweede werkplek en gisterenavond ging ik ook gewoon tafeltennissen. Vandaag dus lopend naar het werk. Mijn lichaam sputterde nog tegen, maar het ging nog, besloot ik.

Ook met eten deed ik alles wel zo'n beetje volgens het boekje, alleen slapen ging niet zo goed. Want ja, dat boek moest dus uit en aangezien het een tweede deel van een serie was, 'moest' ik gelijk door met de volgende. Deze is nog niet uit, maar ik lees 's avonds in bed nog vaak en het is een moeilijk boek om weg te leggen; De Mazerunner-serie. Vervolgens droom ik er ook nog over. Eigenlijk moet ik saaiere boeken lezen, zo voor het slapen gaan.

Dat het mooie weer en het zwemmen mijn huid droger maakten, zorgde voor jeuk en dus slechtere slaap. En natuurlijk zorgden kou en mist en bewegen voor pijn, maar... het was een goede week. Een week zoals ik ze altijd wel wil. Een streefweek.

Overigens las ik net op wikipedia dat het met die namen voor sneeuw toch tegenvalt, bij de Unuit. Eigenlijk hebben ze er net zoveel als Engelsen hebben.  Valt dat toch nog tegen.

maandag 8 januari 2018

Een nieuw jaar! Voornemens ja dan wel nee.

Voornemens, ik ben er goed in. Op dagelijkse basis neem ik me goede dingen voor. Me houden aan die goede voornemens, dat gaat wat minder goed, maar ach..

Zo zijn er op dit blog ook al een aantal voorbij gekomen.
Om te beginnen was daar afvallen. En ja, dat lukte wonderwel. In 2016 viel ik zo'n 7 kilo af, daarna stopte het, maar toch.. 7 kilo. Helaas kwamen de meeste van deze kilo's er afgelopen jaar weer bij. Wat de reden daar ook van is, zonde is het wel.
Dan was er het hardlopen. Ook een mooi voornemen. Hieruit volgde de 4 mijl lopen op m'n 50e. Beide niet gelukt.Wat me verder nog bijstaat zijn de 10.000 stappen en gezond eten. Best haalbare voornemens, die ik helaas toch niet haal, momenteel.

Mijn nieuwjaarsvoornemen is al een aantal jaren hetzelfde: blijf het goede doen dat ik doe en verminder de dingen die slecht voor me zijn een beetje. En na een feestmaand als december is het ook weer 'gezonder eten, minder alcohol drinken en meer bewegen'. Het is geen verrassing, uiteraard, dat dit ook vooral de wekelijkse en maandelijkse voornemens zijn. Het zijn ook de voornemens, die de meeste mensen hebben in het nieuwe jaar en die zo simpel lijken.

Waarom gaat het dan zo vaak fout? Omdat we onszelf voor de gek houden. Ik wel, tenminste. Na een goede week, dag of maand is één wijntje helemaal niet erg. Af en toe een gebakje geen probleem en met het beroerde weer van afgelopen week zijn 10.000 stappen gewoon lastig.

Daarnaast  lijkt afvallen en meer bewegen niet altijd zo belangrijk. Wanneer je hoort dat er weer iemand op jonge leeftijd ernstig ziek is of overlijdt. Wat maakt dat éne wijntje uit. Waarom zou je dat gebakje niet nemen. En kun je je kostbare tijd niet beter besteden, dan buiten lopen in de regen? Geniet van het moment en het lekkere eten of drinken dat er is! Gelukkig kan gezond ook lekker zijn.

Ook zonder het benoemen van goede voornemens nu, op 3 april, 9 augustus of wanneer dan ook, zijn bovenstaande altijd een streven van mij, maar 1 januari is gewoon een mooi moment om er echt mee te beginnen. Er zijn geen feesten in het vooruitzicht, de dagen worden weer langer (voorlopig nog niet warmer helaas) en iedereen heeft hetzelfde voornemen. 8 januari is dit jaar een nog beter moment, zo na de vakantie. En aangezien jong overlijden niet in mijn planning staat, is me focussen op genieten van gezonde dingen wél van belang. Gezond oud worden, zodat ik op m'n oude dag nog steeds lekker kan bewegen en dingen ondernemen.

Om het jezelf makkelijker te maken je aan je voornemens te houden, is het van belang acties te bedenken voor moeilijke momenten. En die acties zijn niet eens zo moeilijk, in mijn geval. 'Gewoon' elke keer fruit of groente nemen, wanneer ik zin heb in koek of chips. Maak van die gezonde hap dan wel een feestje. Wél elke dag op de fiets naar het werk, ipv met slecht weer de auto nemen. Niet toegeven aan pijn, vermoeidheid of jeuk wanneer het gaat om sporten (oké, dat is al lastiger).

Voor 2018 dus weer die twee simpele voornemens, waar ik af en toe vanaf mag wijken, maar die de rode lijn in mijn leven zijn: gezond(er) eten en meer bewegen. Oh.. en weer 52 boeken lezen en minstens elke maand een blog schrijven. Voornemens van afgelopen jaar, die ik ruim haalde. Jeej voor mij.

Er zijn nogal wat voornemens, die ik tot nu toe nooit kon houden: 
Elke dag een tekening maken, elke dag een foto maken, elke dag een stukje schrijven (hoeft niet voor publicatie, gewoon vijf minuten zitten en schrijven), elke dag een tekening óf foto maken, elke dag een tekening of foto maken of een stukje schrijven, elke dag lezen.
Elke dag een half uur wandelen, drie keer per week een half uur wandelen (op de dagen dat ik niet sport), elk weekend een uur wandelen, elk weekend tijdens de wandeling foto's maken, één keer per week voor het werk zwemmen, elke dag een half uur yoga doen, elke dag één yogaoefening doen, 3x per week een paar yogaoefeningen doen.
100% vegetarisch eten, elke week een keer breien of haken (minions maken), koud douchen. Elke dag iets opruimen of schoonmaken dat niet tot het reguliere dagelijkse behoort.  

De lijst kan vast nog langer. Voorlopig maak ik geen 'elke dag... ' voornemens meer. Ik denk dat ik me maar voorneem om geen onrealistische (nutteloze) voornemens meer te maken en gewoon door te leven zoals ik doe. Vanmorgen weer gezwommen. Goed bezig dus. 

dinsdag 26 december 2017

Spelletjeskerst

Kerst zegt me op zich niet zoveel, want ik ben niet opgegroeid met een geloof. Maar een paar dagen vrij is heerlijk en gezelligheid met familie ook.

Eerste Kerstdag kregen we een select groepje van mijn schoonfamilie op bezoek. We hebben gegourmet (het nieuwe kerstdiner) en daarna spelletjes gedaan.

Sjoelen en Party & Co. Heel veel lol gehad. Zo jammer dat we dat niet vaker doen (zeggen we dan elk jaar weer)



zondag 17 december 2017

Weekendje Duitsland (zoals elk jaar)

'Je loopt een badkamer in en weer uit en via een donkere gang kom je in een volgende badkamer. Dit duurt ongeveer tien minuten', aldus de suppoost in het Kunstmuseum Wolfsburg. Ik ben hier met onze Duitse vrienden, terwijl mijn man aan het tafeltennissen is.

In het Kunstmuseum Wolfsburg is de tentoonstelling "Never ending story". Verhalen die zichzelf herhalen, van de cirkel in de oudheid tot herhalingen uit het nu. Zoals de installatie 'Bad' van Gregor Schneider, waarover de suppoost vertelt. Lopen door deze 'loop' begint lachwekkend maar voelt op den duur beklemmend. Je weet dat je er weer uitkomt, maar het lijkt of je vastzit in deze ruimte van zwarte gang en badkamer. Steeds dezelfde badkamer. Zo'n vijftien keer (denk ik, ik heb ze helaas niet geteld)


Andere kunstenaars maakten zich herhalende flimpjes, zoals hiernaast gebaseerd op andere kunstenaars. Ik kan er naar blijven kijken, het spel 'pong' in de Mondriaan of de wisselende ogen van Dalí.

Ook met spiegelingen worden herhalingen gecreëerd. Een kamer vol met kleurige lampjes durf ik niet in. De binnenkant is bekleed met spiegels, de vloer is water. Een bijzondere ervaring, waar ik niet in durf, omdat ik al wat hoofdpijn heb. Al die lichtjes lijken mij een trigger voor een échte migraine-aanval. Die had ik vorig jaar al tijdens het weekend Duitsland, dat sla ik nu liever over.

Vrijdag vertrokken man en ik naar Wolfsburg. Helaas veel 'baustelles' onderweg, waardoor er ook veel files waren. De reis duurde zo een uur langer dan gepland, maar we zijn nog ruim op tijd. 's Avonds gaan we uit eten met de Duitse vrienden, lekker Indisch, een grote keus aan vegetarische gerechten.

Het toernooi begon niet vroeg, dus zaterdag uitslapen. Nadat we een aantal wedstrijden bekeken hebben, vertrekken de vrienden en ik naar het museum. Hier brengen we zo anderhalf uur door. Op mijn hoofd een koptelefoon met uitleg in het Engels. Ineens ben ik m'n Duits weer kwijt, woorden haal ik door elkaar. Gelukkig verstaat de vriendin ook uitstekend Engels en zo converseer ik in mijn eigen mengelmoes. In de museumwinkel koop ik nog leuke kaartjes voor postcrossing.

Voordat we teruggaan naar de sporthal, eten we nog snel een salade in de stad. De sporters zijn net klaar met de wedstrijden, man werd met z'n partner zesde (van de acht teams), maar heeft lekker gespeeld. De sfeer zit er goed in. Vanuit de sporthal gaan we gelijk door naar een Grieks restaurant, waar de prijsuitreiking is en we vervolgens eten van een buffet. Weer veel vegetarisch. Heerlijk zoveel keus.

Ondanks het uitslapen werd het voor mij een lange dag. En van steeds het Duits proberen te praten word ik erg moe, bemerk ik. Gelukkig is het ook voor de sporters een vermoeiende dag, dus wordt het niet heel erg laat. Zondag nog heerlijk uitgeslapen en weer naar huis, waar zoon een feestje gehad had en daarna keurig opgeruimd. De huiskamer was netter dan toen we weggingen. Ook niet verkeerd!

Al met al heerlijk weekend gehad! En gelukkig geen roet in het eten door (teveel) hoofdpijn of andere pijnen. Op naar de volgende feestjes dit jaar.



donderdag 14 december 2017

Help Ria de winter door (waar word ik vrolijk van)

Het kwam al (veel) vaker op dit blog langs: Ik heb een hekel aan winter.
Ik weet dat het dom is om je humeur door het weer te laten beïnvloeden en ik  probeer ook echt positief en optimistisch te blijven, maar zolang het buiten koud, nat en grijs is, valt dat niet mee. Als het dan toch koud is, zie ik liever zon en blauwe lucht. Mag er zelfs sneeuw liggen.

Vorig jaar begon ik daarom een maandelijkse blog 'count your blessings' en dat bleek nog lastiger dan gedacht. Ja, ik weet dat ik een gezegend mens ben, maar om elke maand vijf van die zegeningen te beschrijven viel tegen.

Dus bedacht ik déze week weer wat anders om mezelf, en de eventuele lezer, mee op te peppen: "Waar word ik vrolijk van?" Hiervan maak ik dan een foto. Niet altijd van goede kwaliteit, zeg ik alvast, want deze zal meestal met de telefoon gemaakt worden.

Voordeel is natuurlijk dat ik op dagelijkse basis rondkijk naar leuke dingen in het leven. Ik zal proberen niet alleen lekker eten (chocola) of drinken (chocolademelk) te benoemen, maar ook andere zaken. (ik voorzie alweer winteraconieten in januari, sneeuwklokjes in februari, narcissen in maart en tussendoor een bosje tulpen, want ja, van bloemen word ik vrolijk)

Gisteren maakte ik een begin, met het kopen van echte kerstsokken. Ik heb niet speciaal iets met kerst, maar vind het leuk om dit soort accessoires aan te schaffen. Helemaal (buitensporig) blij werd ik ook nog van het feit dat het eigenlijk kindersokken zijn, maat 34, die mij gewoon passen. Waar je maar gelukkig van wordt.

Vanmiddag scheen de zon uitbundig. Daar werd ik ook erg vrolijk van.

kerstsokken

kerstsokken

maandag 11 december 2017

*Ongeschikt

Het is mooi hoor, sneeuw. Echt, maar het is niets voor mij. "Ik ben niet geschikt voor dit weer" zeg ik dan ook vaak.

Gisteren barstte de winter in volle hevigheid los in Nederland. Voetbalwedstrijden werden afgezegd, wegen liepen vast, treinen reden minder of niet, kortom: Sneeuw. In Groningen kwam het (gelukkig) pas laat op gang en ik hoefde er niet uit. Van mij mocht het dus. Geen probleem.

Vanmorgen was dat ietsje anders. Maandagmorgen, uiteraard moest ik weer naar het werk. De wereld wit, de wegen iets minder. Fietspaden gestrooid, helaas niet afdoende. Verschillende fietspaden waren glad als ijsbanen. Ik kan dan niet fietsen. Hoewel ik goed weet dat je gewoon door moet fietsen bij gladheid, blokkeren mijn benen gewoon. Ze doen het niet meer. En dan moet ik afstappen op een gladde weg. Gruwel! Vaak rijd ik dan een stukje de berm in, in sneeuw en gras glijd je niet weg.

Zo liep ik dus bijna de hele weg naar het werk, fiets aan de hand. Al na vijf minuten bedacht ik dat ik de fiets beter thuis had kunnen laten, maar ik hield hoop en liep door. Voor terugbrengen had ik toch geen tijd.

Nadat het weer de hele dag best mee leek te vallen, begon het rond drie uur te sneeuwen, het moment dat ik vrij ben. Gelukkig waren de fietspaden nog schoon genoeg. Eigenlijk moest ik nog naar de winkel, maar ik besloot dat wat ik nodig had toch niet dringend was en ging ineens naar huis, waar het lekker warm was. Gelukkig maar.

Onderweg nog wel oog voor een mooi plaatje, maar liever zie ik hier groen en bloemen. Daarvoor ben ik veel geschikter.


Beijum



zondag 3 december 2017

World Press Photo

Het is een jaarlijks terugkerend uitje voor de kinderen en mij: de World Press Photo tentoonstelling (WPF Groningen). Andere jaren in de A-kerk, dit keer in de synagoge. Daar was ik nog nooit in geweest, dus voor mij een extra bijzondere locatie, die ik al langer wilde bezoeken.

Door haar conversie kon dochter niet lopen en dus viel het even tegen toen we voor de synagoge stonden: een trapje. Gelukkig mochten we door de 'artiesteningang', zoals ik het noemde, naar binnen. Origineel de nooduitgang aan de zijkant van het gebouw. De deur openen was nog even een dingetje.

World Press Photo
De tentoonstelling was weer indrukwekkend. Zoveel leed en agressie in de wereld, keihard in beeld gebracht. Gelukkig is er ook altijd goed  nieuws, de fok van panda's in China bijvoorbeeld. Mensen die in pandapak jonge panda's verzorgen, zodat deze dieren niet wennen aan de mens als hun verzorger. Daar loop je dan in een onesie op je werk met een babypanda in je armen. Echt bijzonder.

De foto die er voor mij het meest uitsprong was van een tennisser, die een duik neemt naar de bal en op het zweefmoment geschoten is. Een geweldige foto. Ook in deze categorie vond ik een gewichthefster opvallen, die geen handen en voeten heeft, maar dus wel het gewicht kan heffen. Sowieso waren er bij de sport mooie foto's.
World Press Photo

Helaas kon dochter met de rolstoel niet naar boven. Gelukkig waren daar niet zoveel opvallende foto's meer. Wel vond ik de informatie over de synagoge zelf en over de Joodse gemeenschap in de Folkingestraat voor de Tweede Wereldoorlog nog interessant. En triest.

Bij het verlaten van de synagoge was de sleutel weer zoek. De nooddeur nota bene, goed dat er geen calamiteiten waren. Eenmaal weer buiten, zijn we nog wat gaan eten en hebben we gewinkeld. En oliebollen gekocht, decembergevoel.

Double-A Stadscafé
Een aangename verrassing was de invalidentoilet in Stadscafé Double-A aan de Westerkade! Mooie zaak ook.

In de bus waren we met twee rolstoelen, gelukkig kan dat wel, maar of het mag? Mijn dochter stond in elk geval vast. En ook fijn dat zoon mee was, die de rolstoelhelling steeds uit kon klappen. Voor mij is dat toch wat zwaar.

Thuis liet ik me dan ook opgelucht in de stoel vallen. M'n knieën branden en steken. Bijna de hele middag gestaan en gelopen, nog geen 7000 stappen gedaan raar genoeg, maar met het duwen van de rolstoel is het toch een totale work-out.

Een welbestede middag was het wel. Hoewel we weten dat het geen leuke foto's zijn, die we gaan kijken, is het toch af en toe slikken. Fantastisch ook, hoe fotografen in barre omstandigheden gebeurtenissen zo mooi vast kunnen leggen. De synagoge was nieuw voor mij en zou ik ook graag eens meer uitgebreid bekijken, maar geen idee in hoeverre een ongelovige dit mag. Vermoeiend was het ook, maar dat was ook te verwachten. Volgend jaar weer.

synagoge Groningen